नाती फुलत जातात अंदाज घेत कधी , 

 अंदाज देत नेमक्या समेच्या जागांना दाद देत, 

 नेमक्या हळव्या जागांना हळवा आश्वासक स्पर्श करत 

 बरसवत कधी आनंदाचे टपटपते क्षण 

 सुवासभरल्या आनंदाच्या अंगणात 

तर कधी कवेत घेतात मिटून जाणार 

उदासलेल मन 

नाती कधीही जडतात 

आपल्या अंदाजांशिवाय 

आपल्या मनात हात पुढे करून बागडायला 

उत्सुक मूल असत तेव्हा अन 

रुसून आपले अश्रू कोणाला न दाखवता 

हट्टाने एकट बसून रहाणार मुल असल तरीही 

नाती घट्ट होत जातात निर्हेतुक वाटलेल्या 

परंतु आपुलकीचा स्पर्श असलेल्या छोट्याशा गोष्टीतून 

तर कधी काही न बोलता दिसलेल्या नजरेतल्या आधारावरून 

 

नाती जेव्हा अपेक्षा ठेवतात तेव्हा तुटत जातात 

एकेमेकांचे जपलेले  छोटे छोटे हट्ट,

कोवळ्या जागा कठोर जागा निसटून जाऊन 

उभ्या रहातात वेगळ्याच मितीमध्ये 

दुराग्रहाची अन मूढपणाची अन स्वार्थीपणाची  

स्वघातकी दारे उघडत मिटत 

तरीही नात असावच लागत 

अन त्याला नावही असावच लागत 

कपाळावरच्या कुंकवासारख 

लक्ष्मणरेषा आखून ठेवणार नेमस्त पण हुरहुरत 

हरीश