कधीतरी काहीतरी अचानक तुटून जाते 

कोणतीही पूर्वसूचना न देता अचानक चालते होते 

सगळे सगळे संदर्भ व्यर्थ होतात 

दिशा अचानक अंधुक होतात 

भावनांच्या उधणापुढे शब्द अगदी मुके होतात 

अर्थांचे अनर्थ करणारे शब्द आता भिउन असतात 

 खोल डोहाच्या तळाशी स्तब्ध पाण्यासारख होऊन जात मन 

 ना तरंग ना खळबळ ना आपण ना शेजारी 

 फक्त उरते शांततेचे मौन 

 

धुके पसरते सर्वत्र  आठवणींचे ,प्रसंगांचे 

छोट्या छोट्या जगण्याला जोडलेल्या सवयीचे 

एखादा झगझगीत क्षण अन एखादा टोकाचा काळोख 

दिसेल न दिसेल होतो त्या धुक्यात 

 

जग खर तर तसेच असते 

तेच रंग तीच रूप तीच सुरावट अन तेच आलाप 

 त्याच वेड्या वाटा अन तेच सगळ प्राक्तन 

 जाणवत पण कळत नाही ,अन 

 कळल तर वळत नाही 

 आजूबाजूला साचून असत ते फक्त स्तब्ध शांततेच मौन ……